2. Türk edebiyatı dergiciliğinde bir kemikleşme görüyorum fakat bu kemikler yapı itibariyle birbirinden o kadar farklı ki kendi kemiğinize uyan bir şeyler mutlaka oluyor. Olmuyorsa, kemikleşme mücadelesi başlıyor, yani amatör dergicilik. Bazen bu amötörler ¨ yanlış kaynama¨ da yapabiliyor. Söz meclisden dışarı.

3. Gözü yaşlı, bir köşede oturup ¨ah vah eden¨ ustalarla şimdiye kadar karşılaşmadım. Benim usta bildiklerim daima kıpır kıpırdır. En azından parmaklarıyla yol göstermesini bilirler. Gidip onlarla bire bir tanışmanıza da gerek yok. Dergi kapağındaki ¨ Evet, mümkündür¨ bir usta mesajı değil de nedir? İlla el öpmek gerekmez, o ustaların cümlelerini öpmek kafidir.

4. Bir çırağa, ustasının umut vaat edip etmediğini düşündüren, o çırağın kibridir.

5. Kuşkulu.

Türk Edebiyatı dergiciliği de bu anlattıklarım çerçevesinde zaten kemikleşmiş bir hal almak zorunda, çünkü yaptığı iş, hedeflediği kitle, hazırlanış amacı belli. İşte tam burada ustalık-çıraklık ilişkisi söz konusu edilmeli. Ustaların sorumluluğu çok fazla ve tabi ki onlar da biliyorlar ki saf altınla uğraşmaktansa daha kolay ve “istedikleri gibi şekillendirebildikleri” bakırla uğraşıp altın olarak satmaları daha kolay. Böylece hem kendileri usta olarak kalacaklar hem de bu suçun tüm yükünü çıraklar çekecek. “Şimdi yok öyleleri” diye ağlayanlar, altın madenine inmek yerine yukarıdan bakıyorlar ve göremiyorlar. Eğer ki başarısız bir yazar adayı, getirdiği yazıyı göstermek için bir usta bulamıyorsa, bulduğu usta da yazdığı yazıyı sadece “Olmamış bu” diyerek çöpe atıyorsa sorun artık yazar adaylarında (bakın yazar demiyorum) değil, altın işlemesi gerekirken hiç bir şeye karışmayan ustalardadır. Saf altın bulmak ne kadar zorsa, karşısına çıkan kötü örneklerden bıkmamak da o kadar zor, ve belki bu yüzden çıraklar kadar ustalar da artık bana ümit vadetmiyor, edemiyor.

Belki de sadece bu yüzden tedirgin olabilirim.

Saygılar, sevgiler.